Ostatnimi czasy napadła mnie pewna genialna myśl – kontrolować swój prywatny budżet. Jako, że kartka i długopis to dość prymitywna metoda, postanowiłem poszukać rozwiązania w makowych aplikacjach. Przewinęły mi się przez Safari takie propozycje jak Moneydane, Money od Jumsoft’u, a także iCompta. Niestety wszystkie te programy są płatne co nie idzie w parze z moją myślą oszczędności. W końcu trafiłem na Cha-Ching, który pozwala na przyzwoitą kontrolę swojego portfela nie tylko z Maku ale także iPhonie (tutaj koszt 2.99$).

Zabawę z aplikacją rozpoczynamy od niewielkiego splash’a. Możemy tutaj zdacydować się na start aplikacji lub przejść do przykładowej bazy danych (niedostępne w wersji beta). Cała aplikacja została stworzona dość przejrzyście i gustownie. Cechuje ją prosty sposób dodawania kont oraz podglądania dokonanych transakcji.

Całość opiera się na odnotowywaniu wpłat lub wypłat z danego konta. Dokonuje się tego przy pomocy prostych formularzy uzupełniając pola kwoty, odbiorcy/płatnika, kategorii wydatków/wpływów oraz notatek. Wszystko to pozwala dokładnie klasyfikować nasz ruch na koncie.

Dodatkowo Cha-Ching oferuje nam prostę listę to-do, scheduler, listę odbiorców oraz szczególnie ciekawą funkcję “budżet”. Pozwala ona ustawić sobie miesięczny limit wydatków na daną kategorię i kontrolować, czy nie została przekroczona. Jest to szczególnie przydatna funkcja w chwili kiedy chcemy przyoszczędzić.

Kolejnym atutem programu jest synchroniczna aplikacja na iPhonem. Ta dostępna jest w AppStore za opłatą 2.99$. Działa ona analogicznie do makowej wersji. Synchronizacja przebiega bezpośrednio przy pomocy Cha-Ching.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Stacja kosztuje ok. 2 tys. złotych u różnych resellerów.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Ten sam film na YouTube, dla osób, które mają problem z zobaczeniem playera.

Kable i przejściówki możecie znaleźć m. in. na Allegro, ale także możecie pytać swoich resellerów Apple.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Programy: AirVideo (2.39€), AirVideo free i AirVideo Server dla Windows i OS X.

Poprzednie dni:

1. Pierwsze wrażenia i przegląd aplikacji
2. Pisanie na klawiaturze i App Store
3. Dock i akcesoria
4. Obudowa
5. Tekst: iPad – świetny jeśli macie komputer stacjonarny
6. Live timing F1 na iPadzie

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Osoby, które mają problem z zobaczeniem filmu powyżej, zapraszam do tego samego filmu na YouTube.

Aplikacja kosztuje 26 Euro (w nagraniu mówię, że 25, sorry) i znajdziecie ją w AppStore. W tej cenie dostajecie program na iPada oraz iPhone – po zakupie można uruchomić go na obu urządzeniach bez problemów.

Poprzednie dni:

1. Pierwsze wrażenia i przegląd aplikacji
2. Pisanie na klawiaturze i App Store
3. Dock i akcesoria
4. Obudowa
5. Tekst: iPad – świetny jeśli macie komputer stacjonarny

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Teraz jednak chciałbym się skupić na podsumowaniu moich obserwacji z tych kilku dni używnaia iPada.

Zamiast komputera – i tak, i nie

Zastanawiałem się wcześniej (na głos) czy iPad będzie dobrym drugim komputerem. Teraz myślę, że będzie także świetnym jedynym komputerem, jednak dla wąskiej grupy osób. Takie kobiety w średnim wieku. Średnio zainteresowane technologią i nieogarniające komputera (nie uogólniam, podaję przykład, proszę nie bić). Jeśli takiej mamie powiesz, żeby się zalogowała do Facebooka, to się skończy tak jak opisane tutaj.

Jeśli zaś dasz jej do ręki iPada i powiesz – tutaj jest Facebook, tutaj YouTube, tutaj poczta a tutaj strony internetowe – to będzie znacznie łatwiej, prawda? Dedykowane aplikacje, nie trzeba pamiętać o logowaniu, nie trzeba pamiętać adresów, ekranu dotyka się palcem.

Teraz druga sytuacja – iPad jako uzupełnienie komputera. Celowo przed zakupem iPada wymieniłem swojego MacBooka Air na iMaka 21.5″ (test tutaj). Dzięki temu stałem się znów „niemobilny” i mogę faktycznie zauważyć momenty, kiedy iPad się przydaje. A są to:

• Oglądanie filmów w innych częściach domu niż biurko z komputerem
• Przeglądanie stron www
• Przeglądanie i odpowiedź na maile, kiedy mam dość komputera
• Przeglądanie YouTube (zacząłem tam tracić za dużo czasu przez iPada)
• Notatki przed i w trakcie spotkań
• Granie w Cymbergaja

Jednak jest także kilka rzeczy, które na iPadzie nie są zbyt wygodne.

1. Przede wszystkim oglądanie filmów. Samo oglądanie jest ok, ale niestety z powodu braku iTunes, zanim film trafi na iPada, musi minąć chwila. Przede wszystkim trzeba zdobyć jakoś ten film (nie pytajcie jak). Następnie trzeba go zrzucić na komputer, jeśli nie jest w pliku. Następnie przekonwertować i przesłać na iPada. Jak widzicie kroków jest kilka. Na szczęście mam teraz mocnego iMaka, więc konwersja trwa krótko.
2. Wygodne pisanie na klawiaturze wymaga określonych warunków – najlepiej jest położyć iPada na stole i przy nim siąść albo stanąć. Ew. kolana też są dobrym wyborem, ale są pozycje, w których nawet kolana nie pomagają.
3. Bardzo dużo aplikacji nie ma jeszcze odpowiednika w wersji iPadowej (np. wspomniany Facebook) i ich używanie jest cokolwiek irytujące.

Zdjęcie Karol Paciorek.

iPad na co dzień

Samo używanie iPada jest bardzo wygodne. Tak jak już wspomniałem, zacząłem tracić sporo sporo czasu na oglądaniu filmów na YouTube. Przeglądanie stron www przy śniadaniu też stało się normą, a dzięki bardzo dużym kątom wyświetlacza mogę wygodnie położyć go na stole i zająć się przygotowywaniem jedzenia.

Podsumowując, iPad jest świetną zabawką jeśli posiadacie już mocny komputer do codziennej pracy. Doskonale sprawdza się jako notatnik na spotkaniach, zwłaszcza, że można na nim swobodnie szkicować (na zdjęciu moje wczorajsze spotkanie z ojcem, gdzie mówiliśmy o mieszkaniach).

Poprzednie dni:

1. Pierwsze wrażenia i przegląd aplikacji
2. Pisanie na klawiaturze i App Store
3. Dock i akcesoria
4. Obudowa

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Pokrowiec na 13-calowego MacBooka rozdawaliśmy podczas relacji na żywo.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

W nasze ręce wpadł najwyższy model tabletu z serii Wacom Bamboo – Pen & Touch. Tablety z tej serii dedykowane są dla użytkowników domowych, co stanowi pewne zwrot w polityce firmy. Wcześniej Wacom skupiał się głównie na urządzeniach do zastosowań profesjonalnych. Testowany model charakteryzuje się innowacyjny podejściem do interakcji z komputerem opartym o zastosowanie piórka oraz wielodotyku mającego zastąpić tradycyjnie stosowaną myszkę.

Kiedy po zakupie otworzymy pudełko jako pierwszy zobaczymy sam tablet. W zestawie znajduje się również piórko, wymienne wkłady,narzędzie do wyjmowania wkładów, płyta instalacyjna oraz instrukcja obsługi. Materiały informacyjne dostarczane są również w języku polskim. 

Parametry techniczne urządzenia

Wymiary (S x G x W): 248 mm x 176 mm x 8,5 mm
Waga: około 360 g
Interfejs: USB
Maksymalna wysokość odczytu piórkiem: 16 mm
Liczba przycisków ExpressKeys: 4

Urządzenie oraz jego instalacja

Tablet wygląda bardzo solidnie i nowocześnie. Jakość zastosowanych materiałów jest bardzo wysoka. Konstrukcja jest bardzo lekka i cienka. Powierzchnia tabletu zawiera pole robocze pokryty materiałem imitującym papier, o formacie obrazu 16:10. Obok niego położone są 4 przyciski oraz dioda sygnalizująca tryb pracy urządzenia. Przyciski posiadają specjalne wypustki ułatwiające bezwzrokową pracę z urządzeniem. Na przeciwległym końcu obszaru roboczego znajduje się metka producenta, w rzeczywistości stanowiąca uchwyt dla piórka. Wymienione piórko również wykonane jest bardzo dobrze – wygodnie leży w dłoni. Posiada dwa dodatkowe przyciski, których funkcje podobnie jak ma to miejsce z pozostałymi przyciskami na tablecie, można skonfigurować z poziomu sterowników urządzenia.

Po podłączeniu urządzenia do komputera dioda znajdująca się między przyciskami rozświetla się. Instalacja sterowników urządzenia w systemie OS X 10.6 przebiega bezproblemowo. Po jej zakończeniu w Preferencjach systemowych pojawia się dodatkowa zakładka pozwalająca na konfigurację tabletu Bamboo. Możliwości są dość rozbudowane. Istnieje możliwość ustawienia zachowania piórka, przycisków na piórku i tablecie, czy doboru interesujących nas gestów. Poza standardową możliwością klikania prawym i lewym przyciskiem tablet posiada predefiniowane wielodotykowe gesty do których zaliczamy:

• Przewijaj
• Powiększ
• Obróć
• Do przodu i do tyłu (używane np. przy przechodzeniu między strona dokumentów)

Wszystkie gesty są zaprezentowane w preferencjach za pomocą schematycznych animacji. Niestety nie ma możliwości definiowana własnych gestów. Aby dowiedzieć się więcej o samym urządzeniu możemy z poziomu preferencji uruchomić samouczek.

Praca z tabletem

Tabletu Bamboo możemy używać w dwóch trybach – pracy z piórkiem oraz pracy palcami. Tryb pracy z piórkiem uruchamiany jest automatycznie po jego zbliżeniu do powierzchni obszaru roboczego na odległość co najmniej 16mm. Odległość ta jest na tyle dobrze dobrana, że właściwie sam tablet może być obsługiwany jedną ręką bez konieczności odkładania samego piórka.

Praca z piórkiem jest wygodna. Dobrze leży ono w dłoni – firma Wacom ma w końcu wieloletnie doświadczenie w budowie tabletów. Piórko zostało wyposażone w gumkę znajdującą się na jego końcu. Tablet dysponuje 1024 poziomami nacisku co jest dobrym wynikiem jak na tablet do zastosowań domowych. Powierzchnia obszaru roboczego jest bardzo przyjemna w dotyku, co zwiększa komfort pracy.

Praca w trybie gestów jest ciekawa. Funkcjonalność jest taka sama jak w nowych gładzikach Macbooków ale na większą skalę. Do pracy z gestami trzeba się przyzwyczaić, zwłaszcza jeżeli staramy się odnieść do wyżej wymienionego gładzika. Ekran jest odwzorowany 1:1 w stosunku do powierzchni tablet. Same gesty działają poprawnie, sam tablet wspiera sporą liczbę aplikacji. W celu uniezależnienia się od platformy Wacom nie bazuje na systemowych evant’ach Multi-Touch dostępnych w Snow Leppard czy Windows 7, ale na własnych event’ach wysyłanych ze sterownika. Powoduje to, że obsługa aplikacji jest zrealizowana na bazie sztucznego wywoływania klawiszy skrótów w aplikacjach (konfiguracja jest oparta o plik XML) z którymi pracujemy.

Podsumowanie

Tablet Wacom Bamboo jest dobrze wykonanym urządzeniem. Zapewnia dużą wygodę pracy dzięki wysokiej jakości wykonania. Dodana obsługa gestów jest bardzo wygodna – pozwala na przyspieszenie pracy i eliminacja myszki w wielu zastosowaniach. Z pewnością Wacom idzie w dobrą stronę wprowadzając obsługę gestów połączoną z pracą z piórkiem. Mam nadzieję, że nadal będą rozwijać tą technologię i kiedyś praca będzie tak przyjemna jak ta na filmie od Microsoft.

Zdjęcia: Karol Paciorek.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Zapraszam również do obejrzenia wcześniejszych nagrań:

1. Pierwsze wrażenia i przegląd systemowych aplikacji
2. Język polski, klawiatura, App Store

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Język polski

Jeśli chodzi o język polski, to przewiduję pojawienie się naszej lokalizacji wraz z innymi językami około 24 kwietnia. Ta data to przewidywane wejście iPada do kilku krajów na świecie poza Stanami Zjednoczonymi, więc online powinna pojawiać się aktualizacja oprogramowania wspierająca te kraje.

Dalej nie wiadomo kiedy iPad pojawi się w Polsce, więc pamiętajcie, że wszystkie informacje odnośnie dostępności języka polskiego to tylko spekulacje. Jeśli pojawią się jakieś wieści na ten temat, na pewno przeczytacie o tym na blogu.

Ciekawostka: po uruchomieniu programów z iPhone (w małym okienku) jest dostępna zarówno polska klawiatura jak i słownik poprawiający literówki.

Klawiatura

Jeden z najbardziej kontrowersyjnych tematów dotyczących iPada to jego klawiatura. Jeszcze przed pojawieniem się urządzenia na sklepowych półkach, wiele osób miało wyrobioną opinię na temat ekranowej klawiatury i twierdziło, że nadaje się ona w najlepszym wypadku do odpisania na krótkiego maila. Sprawdziłem jak mają się te opinie do rzeczywistości.

Z moich obserwacji wynika, że klawiatura w układzie pionowym (wąska wersja) de facto może służyć do obsługi iPada jedną ręką, kiedy drugą go trzyma w powietrzu. To najczęstszy scenariusz „w ruchu”, tj. na spotkaniach, wykładzie, sprawdzając coś w pośpiechu online, itd.

W momencie kiedy mamy na czym położyć iPada (stół, kolana) sytuacja zmienia się diametralnie – klawiatura wyświetlona na dole ekranu w układzie poziomym (szersza wersja) jest wygodna i można na niej napisać spokojnie dłuższy tekst.

Przykładowo w tym miejscu znajdziecie mój tekst napisany dwa dni temu, w całości na iPadzie. Na początku widać błędy i pomyłki, ale z każdym akapitem jest już lepiej. Wiele błędów i literówek które robi się pisząc na takiej klawiaturze poprawia normalnie słownik (patrz: iPhone), więc tym bardziej niecierpliwie czekam na pojawienie się polskiej lokalizacji urządzenia.

App Store

Aby móc zaprezentować wam App Store w filmie, musiałem być zalogowany na amerykańskim koncie do sklepu. Jest to wymagane z tego samego powodu, dla którego nie ma jeszcze języka polskiego na urządzeniu: iPad oficjalnie w Polsce nie istnieje, więc także nasze konta są nieaktywne.

Na szczęście utworzenie konta w amerykańskim sklepie nie nastręcza problemów, a instrukcje jak to zrobić można znaleźć z łatwością w internecie.

Sklep przegląda się przyjemnie, choć nie uniknięto błędów „wieku dziecięcego”. Tu i ówdzie można znaleźć niedociągnięcia, coś się nie ładuje, coś pojawia się dwa razy, źle zachowuje się podczas przekręcania ekranu, itd. Generalnie App Store, podobnie jak wiele innych programów znajdujących się fabrycznie na iPadzie, wymaga jeszcze dopracowania i miejmy nadzieję, że Apple nad tymi aktualizacjami pracuje.

Tydzień z iPadem, dzień pierwszy: pierwsze wrażenia i obserwacje, przegląd aplikacji.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Zapraszam do obejrzenia video z zapisem pierwszych wrażeń pracy z iPadem. Tym spontanicznym filmem inauguruję „iPad tydzień” na Apple Blog – przez kolejne pięć dni postaramy się wam zaprezentować wszystko na temat urządzenia i odpowiedzieć na pytania jakie macie.

Sporo z nich pojawiło się już wczoraj, pod zajawką do dzisiejszego video, ale jeśli macie jakieś – piszcie.

W filmie wyraźnie widać moje podekscytowanie pierwszymi chwilami z urządzeniem, zwłaszcza kiedy „nie mam zastrzeżeń” lub coś „nie jest istotne” – teraz, po kilku więcej godzinach mam już ten etap za sobą i pora na poważną ocenę urządzenia. Kolejne filmy już niebawem.

Tydzień z iPadem, dzień drugi: klawiatura, język polski, App Store.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Stacja kosztuje od 500 do 600zł w różnych sklepach. Tych, którzy nie widzą playera wyżej, zapraszam na Facebooka.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Przejściówki możecie znaleźc na aukcjach internetowych.

Już naprawiłem film, sorry :)

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Wygląd

Obudowa wykonana jest z błyszczącego, gładkiego plastiku i jej jakość w porównaniu do konkurencji zasługuje raczej na pochwałę. Krawędzie są bardzo opływowe, a otwory gniazd wykończone są precyzyjnie. Wierzch ozdobiony jest zgrabnie przez bardzo stonowane logo producenta, a przód przez niewielką wielokolorową diodę informującą nas dość subtelnie o pracy dysku.

Spód opatrzony jest czterema bardzo zgrabnymi gumowymi nóżkami oraz bardzo niepozornym otworem wentylacyjnym. Na szczęście obudowa pozbawiona jest marketingowego bełkotu, napisów przypominających o rodzaju gniazd oraz niepotrzebnych naklejek. Niewielka kratka na spodzie oraz otwory na gniazda, umieszczone z tyłu, są jedynymi wizualnymi zakłóceniami na całej obudowie, więc przy normalnej pracy dysk będzie sprawiał wrażenie zgrabnego monolitu. Minusem zastosowania opływowej i profilowanej obudowy jest brak możliwości pionowego ustawienia dysku, co zdecydowanie przydałoby się w wielu sytuacjach. Biały kolor testowanego egzemplarza wywołuje moim zdaniem najwyżej neutralne odczucia. Pasuje do pierwszych Macbooków oraz białej wersji Unibody, jednak patrząc na aktualną linię komputerów Apple zdecydowanie polecam wersję srebrną, lub czarną Disk Maxi. Ogółem wrażenia z wyglądu są jednak dość pozytywne.

Wydajność

Najważniejsze dla posiadaczy Maków jest to, że dysk oferuje oprócz USB 2.0 także gniazda Firewire 400 oraz 800. Różnica w wydajności w porównaniu do USB 2.0 widoczna jest gołym okiem, tak więc przewaga nad dyskami wyposażonymi wyłącznie w gniazdo USB jest znaczna. Ze względu na brak gniazda FW-800 w moim Macbooku Pro, przetestowałem dysk z użyciem interfejsu USB 2.0 oraz Firewire 400. Ten pierwszy oferuje dość słabą wydajność, sięgającą 19MB/s przy transferze ciągłym. Jeśli chodzi o przerzucanie dużej ilości mniejszych plików, to skopiowanie na potrzeby testu mojego katalogu ~/Library (dokładnie 15,46GB oraz 67000 plików) zajęło w przypadku USB około 20 minut. Po podpięciu dysku przez Firewire 400, wydajność wzrosła w przypadku transferu ciągłego aż do 34MB/s, a przerzucenie mojego katalogu ~/Library zajęło już tylko 14 minut. Tak znaczna różnica pozwala mi przypuszczać, że szczęśliwcy posiadający port Firewire 800 będą cieszyć się jeszcze wyższą wydajnością Disk Maxi.

Wrażenia

#social Dysk prezentuje się nieźle. Zdecydowanie nie psuje nastroju, gdy widzimy go na biurku. Jest też dość cichy – podczas pracy słychać zaledwie delikatny szum. Niestety, minusem pod tym względem jest bardzo głośne chrobotanie dysku przy odczycie i zapisie (a czasem nawet przy bezczynności). Jest to moim zdaniem największy jego szkopuł i wielu osobom na pewno będzie to bardzo przeszkadzało. Oczywiście, z wszystkimi zadaniami stawianymi przed dyskiem zewnętrznym, Formac Disk Maxi poradzi sobie bez problemów i świetnie sprawdzi się razem z Time Machine. Wydajność oferowana przez port Firewire sprawia, że nie ma powodów do narzekania. Dysk nie rozwinie swego pełnego potencjału nawet z wykorzystaniem FW-800, jednak taka już uroda dostępnych w tej chwili gniazd. Osobom poszukującym dysku zewnęrznego, polecam więc przyjrzenie się ofercie firmy Formac.

Zdjęcia jak zwykle wykonało Parastudio, dzięki!

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Z powodu braku dostępu dla zewnętrznych programistów do serwisu, Nasza Klasa musiała napisać program sama, przez co startują z aplikacją wiele miesięcy po najważniejszych konkurentach. Oczywiście trzeba dodać, że sam Śledzik wystartował później niż Blip czy Flaker.

Nasza Klasa opisuje swój program i Śledzika dość ambitnie:

Śledzik to najpopularniejsza platforma mikroblogowa w Polsce powiązana z największym rodzinnym serwisem społecznościowym, nk.pl.

Brakuje wiarygodnych badań na ten temat, ale można się spodziewać, że Śledzik faktycznie jest największy od dnia zero. Blip wedle różnych informacji ma ok. 50 tys. aktywnych użytkowników, Flaker jest jeszcze mniejszy, więc Nasza Klasa ze swoimi 13 milionami użytkowników dość szybko przeskoczy obu konkurentów.

Sama aplikacja na iPhone pozwala na pełną obsługę Śledzika:

• wysyłanie i odbieranie wiadomości
• dzielenie się linkami, zdjęciami i video
• dodawanie nowych ludzi do śledzonych i przeglądanie ich wpisów

Program jest zrobiony bardzo przejrzyście i na pewno wyróżnia się na tle konkurencji ładnym powiązaniem ze stroną www – graficznie Śledzik na iPhone wygląda prawie tak samo jak strona sledzik.pl.

Program Śledzik pobierzecie z AppStore tutaj. Aplikacja jest darmowa.

Informację podesłał Mariusz, dzięki.

Powrót na stronę główną.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Perwszą baterię przetestowałem wersję dla iPoda. Ładowanie baterii jest banalnie proste, choć wysuwany kabelek (widoczny na filmie) to tzw. płaskie USB co powoduje pewne problemy przy wpinaniu do portu: można spokojnie wpiąć kabel odwrotnie co oczywiście powoduje, że prąd nie płynie. Po prawidłowym wpięciu kabla zaczynają migać delikatnie diody.

Bateria po pełnym naładowaniu (ok. 4 godzin, choć dla pewności kilka razy naładowałem ją po 5 godzin) przedłużyła czas pracy iPoda classic 80GB o dwa dni (po 14 godzin odtwarzania muzyki). PowerPack został podpięty dopiero kiedy bateria w iPodzie padła całkiem. Włodek zwraca uwagę na średnie mocowanie i ma rację – taki zestaw można raczej traktować jako awaryjne ładowanie w hotelu czy schronisku niż baterię do noszenia z urządzeniem „w drodze”.

Wersja na iPhone pozwoliła na swobodne używanie iPhone przez prawie 6 dni, kiedy przy takim samym używaniu bateria w telefonie wystarczała zwykle na nieco ponad 24 godziny. W tym czasie telefon wykonywał połączenia telefoniczne 2G i miał włączane wifi kiedy było potrzebne.

Bateria dla iPoda kosztuje 75zł, dla iPhone 145zł. Sprzęt do testów dostarczyła firma Foto-Tip.

Do rozlosowania wśród komentujących (merytorycznie) jest wersja na iPhone, powodzenia! Losowanie w piątek. Iiiiii wynikiem losowania wybrany został Tomek Orzechowski, gratulacje!

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Mac Mini prezentuje się dokładnie tak samo, jak jego opakowanie. Jest prosty i zgrabny. Od pozostałych wersji Mini różni go przedni panel. Z racji braku napędu pozbawiony został charakterystycznego otworu. Tył okraszony jest sporą liczbą gniazd. Znajdziemy tam gigabitowy port sieciowy, firewire 800, aż 5 portów USB, wejście oraz wyjście audio, a także dodatek w postaci kensington lock. Zastanawia użycie dwóch złącz do przesyłania obrazu. Mini Server wyposażony jest zarówno w mini DVI, jak i mini Display Port. Osobiście, wolałbym zamiast jednego z nich ujrzeć port eSATA lub dodatkowy port Ethernet.

Mini w wersji Server kosztuje 999$ (w Polsce około 4400 PLN brutto) i oferowany jest w sprzętowej konfiguracji bliskiej najwyższemu modelowi “zwykłego” Mini. Posiada dwurdzeniowy procesor Core 2 Duo 2.53GHz z 3MB pamięci podręcznej (rdzeń Penryn), 4GB pamięci DDR3 taktowanej 1066MHz, a także chipset NVidii oferujący rdzeń graficzny GeForce 9400M. W środku umieszczone zostały dwa identyczne dyski twarde o prędkości 5400rpm, oczywiście z obsługą NCQ. Mini obsługuje maksymalnie 8GB pamięci RAM. Zwykła wersja oferowana za 799 dolarów posiada napęd optyczny, jeden dysk twardy o pojemności 320GB oraz desktopową wersję systemu Snow Leopard. Tym samym, za dodatkowe 200 dolarów pozbywamy się napędu optycznego, ale otrzymujemy dzięki temu drugi dysk twardy dający łącznie pojemność 1 terabajta, a także nielimitowaną, serwerową edycję systemu Snow Leopard. Sam system kosztuje w wersji pudełkowej 499 dolarów (a nie tak dawno kosztował 999$, czyli tyle co dziś Mini Server). Oferta jest więc dość atrakcyjna.

Reinstalacja OSX na serwerowym Mini może być koniecznością, ponieważ na początku dość łatwo namieszać w konfiguracji naszego serwera. Pozbawieni napędu optycznego, możemy skorzystać z kilku rozwiązań. Target mode, zewnętrzny napęd, albo zewnętrzny dysk z obrazem dysku jako bootowalną partycją. Mini posiada jak na serwer dość specyficzne ograniczenia sprzętowe. Nie możemy podpiąć dodatkowych dysków przez port eSATA, ani wykorzystywać sprzętowych kontrolerów i kart. Dodatkowa pamięć masowa jest skazana na port Firewire 800 lub USB, a pozostałe rozszerzenia wyłącznie na gniazda USB. Niemniej, wszystko ma swoje uzasadnienie, a powyższym wadom towarzyszą także bardzo istotne zalety.

Zastosowanie dwóch mobilnych dysków oraz oszczędnego sprzętu przekłada się na bardzo niskie zużycie energii. Na zasilenie 1TB pamięci potrzebujemy maksymalnie 5W, podczas gdy cały serwer w typowych warunkach konsumuje zaledwie 15-30W energii. Z odłączonymi peryferiami i w stanie bezczynności zadowala się w czasie pracy liczbą około 12W. Jest to wynik wyjątkowo niski. Sam sprzęt jest także praktycznie bezgłośny. Wiatrak procesora oraz praca dysków jest ledwie słyszalna. Nawet pod sporym obciążeniem Mini nie będzie zwracać na siebie uwagi. Temperatury wewnątrz komputera są zupełnie przyzwoite, a w przypadku procesora oscyluje ona wokół 45°C. Mówiąc szczerze, mój Macbook Pro pierwszej serii jest sporo głośniejszy.

Snow Leopard Server instaluje domyślnie wszystkie usługi na jednym z dysków oraz automatycznie ustanawia backup Time Machine na drugim. Dwa dyski twarde umieszczone w Mini dają jednak kilka ciekawych możliwości. Pozwalają na przykład użyć programowej konfiguracji RAID0 lub RAID1. Pracując w trybie RAID0 staną się jednym dużym dyskiem oferującym (z grubsza biorąc) podwójny transfer. W przypadku Mini Server, uzyskać możemy dzięki temu wydajność ponad 150MB/s, co może przydać się przy tworzeniu lub przenoszeniu bardzo dużych plików. Tymczasem, tryb RAID1 używać będzie drugiego dysku jako stałej sprzętowej kopii zapasowej. Dzięki dobrej obsłudze trybów software raid w OSX, możemy także układać dowolne konfiguracje z wybranych partycji, czyli używać tylko części obu dysków w trybie RAID0, albo RAID1 – dla dodatkowego zabezpieczenia najważniejszych danych.

Snow Leopard Server to, w uproszczeniu Snow Leopard z dodanymi narzędziami serwerowymi. System przywita nas niebieską wersją tapety znanej z dekstopowego OSX 10.6. Na pierwszy rzut oka trudno dostrzec inne różnice. Po sprawdzeniu zasobów, okaże się że Mini Server faktycznie potrzebuje 4GB RAM do stosunkowo wygodnej pracy, ponieważ serwerowe procesy potrafią spożyć znaczną część pamięci operacyjnej. Mini obsługuje 64-bity (wszystkie dostępne programy będą pracować w tym trybie), jednak nie obsługuje uruchamiania 64-bitowego jądra systemu. Ograniczenie jest niezbyt zrozumiałe, pretensje należy kierować do Apple. Snow Leopard Server posiada (według opinii użytkowników) naprawdę niezłe narzędzia administracyjne. Jednym z minusów jest jednak to, że w kilku przypadkach potrzebować możemy dla konfiguracji

dość szerokiej wiedzy lub znajomości uniksowej konsoli. Informacja istotna, ponieważ oznacza że nie zawsze możemy poradzić sobie w takim wypadku sami. Z drugiej strony, ciężko oczekiwać, by wszystkie ustawienia rozbudowanego serwera dostępne były dla laików w łopatologicznej formie graficznej. Może jednak takie oczekiwania w przypadku Apple byłyby uzasadnione? Dla najprostszych domowych i firmowych zastosowań można sięgnąć też do rozwiązań opartych o darmowego linuksa. Jeśli więc do obsługi potrzebna staje się bardziej specjalistyczna wiedza, to przewaga serwera Mini nad darmowymi systemami odrobinę maleje.

Trzeba też przyznać, że część zadań w których Mini Server poradzi sobie najlepiej, zostanie równie dobrze spełniona przez zwykłą wersję systemu (oraz zwykłe Mini lub innego Maka). Na przykład, standardowe protokoły transmisji plików, czyli SFTP, FTP, AFP i Samba dotępne są w desktopowej wersji systemu. Równie łatwo dostępne są darmowe narzędzia do synchronizacji/kopii bezpieczeństwa. W odróżnieniu od desktopowej wersji, Snow Leopard

Server nie korzysta z systemowego Firewalla (choć jest on dostępny). Używa (prawdę mówiąc również systemowego) unixowego firewalla ipfw z solidnymi zabezpieczeniami. Nie oferuje on jednak monitoringu w sporym zakresie i nie stanowi definitywnej ochrony dla komputerów w naszej sieci. Serwerowy OSX pozbawiony jest także BootCampa (możemy jednak skorzystać z darmowego narzędzia rEFIt). Inne, dość dotkliwe ograniczenia widoczne będą w wybranych usługach. Dla przykładu, Calendar Server oparty na CalDAV działa domyślnie właściwie wyłącznie z urządzeniami Apple. Push w serwerze poczty nie współpracuje natomiast z iPhone . Możliwości OSX, szczególnie w wersji Server nie ograniczają się oczywiście do zaledwie kilku pozycji, a kilka mniejszych lub większych wad nie przesądza o atrakcyjności Mini Serwera jako całości. Kreatywne osoby bez trudu zaprzęgną ten skromny komputer do pracy.

Dość szybki procesor pozwala rozważyć dla niewielkiego serwera kolejne zastosowania. Mini możemy wykorzystać jako domowe centrum rozrywki, czyli HTPC (używając na przykład darmowego oprogramowania XBMC), albo serwer VLC, który będzie udostępniał materiały video dla użytkowników w sieci lokalnej. Możemy także używać mocy obliczeniowej procesora do konwertowania filmów do formatu iPhone lub Apple TV, albo używać Mini jako serwera telewizji (dzięki EyeTV). Niemniej, ponownie, każde z tych zadań wykonać może równie dobrze zwykły Mac Mini z standardową wersją systemu. Jedynymi funkcjami dostępnymi wyłącznie przez OSX Server są Podcast Producer, a także serwery Address Book, Calendar, Wiki i Blog. Nie są to więc raczej zbyt silne propozycje. Przyrostek “Server” możemy częściowo zapewnić sobie sięgając po otwarte oprogramowanie dla zwykłego Snow Leoparda. Oprócz darmowych możliwości (Apache, PHP, Python, proxy itd.), możemy także zdecydować się na zakup, np. Tenon iTools (349$). Alternatywą dla OSX Server sa więc także płatne pakiety oprogramowania. Tenon Tools oferuje te same podstawowe funkcje co OSX Server, plus wygodne zarządzanie graficzne (phpMyAdmin), a także platformę Wordpress, phpBB3 oraz indeksowanie Htdig. W porównaniu do innych komercyjnych rozwiązań, Mini wypada jednak bardzo dobrze. Najbliższy odpowiednik Mini Servera to prawdopodobnie oprogramowanie Windows Small Business Server (1000 dolarów), a do tego niezbędny jest jeszcze stosowny sprzęt. Sumarycznie nie dość, że wychodzi sporo drożej, to jeszcze licencja jest ograniczona w danym przypadku do zaledwie 5 użytkowników.

Muszę przyznać, że serwerowa wersja OSX nie grzeszy stabilnością. Snow Leopard Server lubi się zamyślić, nawet mimo braku jakiegokolwiek obciążenia (nie mówiąc o pracy na cały gwizdek). Zdarzyło się także, że po pobraniu i instalacji aktualizacji, komputer zdecydował zatrzymać się na stałe na ekranie tuż przed ponownym uruchomieniem. W normalnych warunkach oznacza to konieczność ręcznego restartowania Mini, co nie powinno mieć miejsca w przypadku serwera. Przy tej okazji podnieść można także zarzut kierowany pod adresem Apple przez wielu adminów. Chodzi o zwlekanie z naprawą luk w oprogramowaniu. Użytkownicy zwykłej wersji systemu na pewno kojarzą zeszłoroczny problem z dziurawą Javą w OSX, załatany po upływie długich miesięcy od pojawienia się stosownej informacji. Z drugiej strony, Mac Mini nie jest raczej kierowany do korporacji, które zamierzają przechowywać na nim ściśle poufne informacje. Dla użytkowników domowych oraz niewielkich firm, powyższe potencjalne wady nie będą stanowić zbyt wielkiego problemu.

Przyznaję się bez bicia… Moje pierwsze odczucia dotyczące serwera napędzanego dyskami 5400rpm, bez możliwości rozbudowy i z jednym portem sieciowym były dość negatywne. W porównaniu do rozwiązań typowo serwerowych, Mini jest wolniejszy i mniej profesjonalny niż Xserve, jednak oferowany jest za ułamek jego ceny, umożliwia znaczne oszczędności względem zużycia energii i nie potrzebuje osobnego pomieszczenia ze względu na emitowany hałas oraz rozmiary. Przede wszystkim jednak, w wielu podstawowych zastosowaniach będzie równie efektywny. Toteż, licznym osobom można polecić wypróbowanie Mini jako pierwszego serwera dla potrzeb niewielkiej firmy (albo dużego domu). Mini Server kierowany jest więc do specyficznego pola odbiorców i ma wbrew pozorom sporo ciekawych atutów. Sprawdzi się doskonale jako prosty serwer WWW, poczty (z obsługą push), proxy, serwer plików lub narzędzie do kopii zapasowych. Swoją drogą Time Capsule o takiej samej pojemności kosztuje 299 dolarów. Możemy także skorzystać przy okazji z innych gotowych rozwiązań: serwera iCal, osobistego bloga, serwera Wiki. Nie sądzę jednak, by były to najsilniejsze punkty OSX Server.

Dla oszczędnych (jak ja), opcją pozostaje zakup starszego Maka i dostosowanie go do potrzeb naszego niewielkiego serwera przy pomocy dostępnego w Internecie oprogramowania. Dobrą alternatywą w stosunku do Mini jest też laptop, ponieważ posiada “zintegrowane zasilanie awaryjne” (czyli baterię). Używam z powodzeniem w domu iBooka G4 800MHz, który doskonale sprawdza się jako prosty backup, serwer plików oraz element dający mi dostęp do domowych zasobów przez Internet.

#social Czy Mini Server znajdzie dla siebie miejsce pośród innych dostępnych rozwiązań? Niewątpliwie tak. Nie ryzykuję chyba zbytnio przypuszczeniem, że dla wielu osób jest to nad wyraz ciekawe rozwiązanie. Inni mogą oczywiście preferować zupełnie odmienne opcje, od typowo domowych do w pełni profesjonalnych. Tak czy owak, w cenie 999$ (4400PLN), Mac Mini Server jest bardzo ciekawą propozycją, skierowaną (być może tylko na pozór) do specyficznej grupy odbiorców. Mini są już od dawna używane z powodzeniem przez wiele firm. Budowane są na nich także niewielkie serwerownie.

Myślę, że Mini Server stanowi niski ukłon właśnie w stronę tych użytkowników, którzy od dawna dostrzegali w najmniejszym Maku serwerowy potencjał.

Zdjęcia z serwerowni z Macminicolo.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Aby być branym podczas losowania jednego z dwóch kompletów Fresko Gel musicie skomentować ten film tutaj lub na Facebooku (pod uwagę wezmę tylko merytoryczne komentarze, „ja na konkurs” odpada; reszta zasad jak zwykle). Następne testy wkrótce, m. in. nowe pokrowce Second Skin oraz – jeszcze dziś – Mac mini serwer.

Wybrane osoby to Bartłomiej Łopaciuk wśród komentujących na Facebooku i KrisP na blogu.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

(…) Jakość dźwięku przesyłanego przez RothDocka jest, jeżeli chodzi o zastosowania domowe, bez zarzutu. Jednak w porównaniu z oryginalnym dźwiękiem z iPoda wydaje się, że RothDock daje więcej basu. Ma to wady i zalety.

Jeżeli ktoś słucha muzyki w domu korzystając z iPoda, to całkiem możliwe, że opisywany sprzęt spełni jego oczekiwania. Wygoda ładowania odtwarzacza przy jednoczesnej możliwości używania go. Nie do przecenienia jest także możliwość odsłuchu na zewnętrznym wzmacniaczu – nasz organ słuchu tylko na tym korzysta…

Gdybym nie miał już Airporta Express do prawie tego samego zadania, pomyślałbym nad rozwiązaniem Roth Audio.

Aktualizacja: na hasło „appleblogrms” dostaniecie 5% rabatu na produkty Roth Audio w sklepie internetowym firmy RMS (także zamawiając online i odbierając w sklepach)

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

#social Do testów dostaliśmy model różowy. Powiedzmy, że z okazji zbliżających się walentynek ten kolor jest bardziej usprawiedliwiony, choć nie życzę otrzymania go komukolwiek. Z różowym jest tak, że albo się go kocha i używa wszędzie, albo stara skutecznie unikać jak się da. Na szczęście Apple oferuje iPody w szeregu innych kolorów, z których najbardziej uniwersalne to szary i czarny (dostępne są także limonkowy i niebieski „mucha gnojówka”).

W stosunku do poprzedniej generacji (zdjęcie poniżej z wiki) najnowszy iPod powrócił do kształtów oryginalnej szufelki. Druga generacja, dalej bardzo poszukiwana na rynku ze względu na przyciski na obudowie (o tym za chwilę), wprowadziła poręczny klips z tyłu obudowy – testowany model także posiada ten przydatny dodatek (klips jest chromowany w każdej wersji kolorystycznej iPoda).

Usunięcie przycisków z obudowy najnowszej generacji iPoda spowodowało dwie rzeczy: wkurzenie nowych użytkowników, którzy muszą zapamiętywać kombinacje klawiszy do obsługi playerka oraz… wzrost cen iPoda poprzedniej generacji w serwisach aukcyjnych.

Sterowanie iPoda odbywa się za pomocą przycisków umieszczonych na kablu słuchawek. Znajdziecie tam trzy przyciski (zdjęcie), przy czym środkowy jest najważniejszy ponieważ steruje odtwarzaniem. Trudno nie jest, ale dedykowane przyciski nie były złe (patrz: szufla poprzedniej generacji):

1. Naciskasz raz – zatrzymujesz odtwarzanie (i uruchamiasz ponownie)
2. Naciskasz dwa razy – następny kawałek
3. Naciskasz trzy razy – cofasz się jeden kawałek wstecz

Dodatkowo naciśnięcie i przytrzymanie przycisku powoduje odtworzenie nazwy i wykonawcy aktualnego utworu (czwarta kombinacja). Ponieważ iPod ma teraz 2 lub 4GB pojemności można na nim umieścić bardzo dużo muzyki. Jeśli macie jakieś listy odtwarzania można także przechodzić między nimi za pomocą tego środkowego przycisku (jedna po drugiej, więc lepiej nie mieć ich bardzo dużo; piąta kombinacja).

Rafał Wójcik uzupełnia w mailu:

Oprócz 3 możliwości przycisku jakie podałeś, za jego pomocą można również przewijać muzykę. Przyciśnięcie 2 razy i za 2 razem przytrzymanie przewija do przodu. A 3 razy i przytrzymanie za 3 przewija do tyłu.

iPod jest wykonany fantastycznie: jeden kawałek aluminium wydrążony w środku, do którego dosłownie jest wsunięta elektronika wielkości małego paznokcia (reszta to bateria). Sam odtwarzacz waży 11 gramów czyli o jeden gram więcej niż pudełko pełne zapałek, a ponieważ największa jest w nim bateria pozwala na 10 godzin nieprzerwanego odtwarzania muzyki. Sprawdzone, działa dłużej (ok. 12 godzin, ale bez manipulowania przyciskami/playlistami). Solidna obudowa wytrzyma sporo – przypadkiem usiadłem na niej raz (sorry, Apple) i nie zrobiło to na niej większego efektu.

Na koniec wrócę jeszcze do słuchawek. W komplecie z iPodem Apple dorzuca swoje słuchawki z pilotem do sterowania funkcjami odtwarzacza. Słuchawki jednym trzymają się w uszach pięknie, innym wylatują od razu.

Jeśli trzymają się wam dobrze, iPod będzie świetny na przykład do biegania. Gorzej jeśli domyślne słuchawki wypadają lub chcecie posłuchać muzyki w lepszej jakości – nie oszukujmy się, ale słuchawki Apple są kiepskie (albo „wystarczająco dobre na co dzień dla 95% użytkowników”). Jeśli zamierzacie wymienić słuchawki, niezbędne będzie dokupienie kabelka z pilotem do sterowania funkcjami odtwarzacza, takiego jak produkt iLuv widoczny na zdjęciu obok.

Plusy:

• Wymiary i waga
• Wytrzymała obudowa wytrzymała na codzienne trudy
• Cena (model 2GB do kupienia w okolicach 230zł, większy 4GB iPod znajdziecie za stówkę więcej)

Minusy:

• Kiepskie oryginalne słuchawki
• Trzeba spojrzeć do instrukcji, żeby się nauczyć obsługi

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Obudowy wykonane są z polikarbonatu, który jest bardzo elastyczny, lekki i wytrzymały. Ma zapewnić jeszcze większą ochronę obudowy na upadki, zadrapania i wgniecenia. Specjalna konstrukcja dolnej części pozwala na wydajne chłodzenie oraz dostęp do wszystkich gniazd w komputerze oraz odczytu stanu baterii. W ofercie występują poza modelem przeźroczystym także wersje barwione.

Wszystkie modele posiadają dodatkowe nóżki, które podnoszą tylną część komputera dla bardziej naturalnej obsługi klawiatury. Elastyczna konstrukcja nóżek zapobiega wyłamaniu ich z zawiasów obudowy. W ekstremalnym przypadku następuje wypięcie nóżki bez złamania – można z powrotem wpiąć ją w zawias. Nogi są na tyle fajne, że mamy film:

Obudowy są dostępne w rozmiarach 13 i 15 cali. Mniejszy rozmiar zarówno na aluminiowe jak i plastikowe MacBooki unibody. Będziecie je mogli kupić od dziś na aukcjach CSOP.

Aby być branym pod uwagę podczas losowania nagród (w poniedziałek) należy zostawić komentarz w którym znajdzie się zdjęcie (lub link do zdjęcia) z waszym biurkiem i stojącym na nim notebookiem. Przy okazji zrobimy sobie galerię miejsc pracy…

Wybrane osoby to: Darioi SebaSonido, gratulacje!

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Testowany komputer to iMac 27″ w najmocniejszej seryjnej konfiguracji, tj. z procesorem Intel Core i5, posiadającym cztery rdzenie o prędkości 2.66GHz każdy. W komputerze znajdowała się standardowe 4GB pamięci ram oraz mocna karta graficzna ATI Radeon HD 4850 z 512MB własnej pamięci (GDDR3). Pozostała specyfikacja komputera jest podobna do innych oferowanych modeli: 1TB dysk twardy, nagrywarka DVD z możliwością wypalania dwuwarstwowych płyt, cztery USB, FireWire 800, czytnik kart SD.

Do komputera dodawana jest nowa mysz Magic Mouse oraz odświeżona klawiatura na Bluetooth. Nie wiem czy wspominałem to przy okazji testu mniejszego iMaka, ale nowa klawiatura wymaga zasilania tylko z dwóch „paluszków”. To dobry ruch ze strony Apple, bo trzy baterie wymagana poprzednio do zasilenia klawiatury były średnio ekonomiczne z zakupowego punktu widzenia: kiedy w klawiaturze skończyły się baterie (w moim wypadku akumulatory) musiałem jakoś naładować trzy sztuki, a tego moja ładowarka zrobi nie chce.

Nowe 27″ iMaki mogą pracować jako wyświetlacze dla innych urządzeń. Oznacza to, że w przyszłości, posiadając odpowiedni zestaw przejściówek/adapterow będzie możliwe podpięcie do tego wielkiego wyświetlacza np. konsoli do gier, odtwarzacza dysków Blu-ray lub innego komputera. Z tą możliwością wiążą się dwie rzeczy:

1. Aby użyć iMaka jako wyświetlacz, komputer i system musi być uruchomiony. Apple opublikowało online jakiś czas temu dokument odnośnie tego połączenia, warto rzucić okiem przed podpięciem. Hint: skrót Command+F2 przełącza ekran pomiędzy trybami pracy.
2. Połączenie jest możliwe wyłącznie za pomocą kabla DisplayPort. W sprzedaży są już odpowiednie kable w cenie około 30 dolarów. Inne kombinacje kabli jak Mini DisplayPort > DVI > HDMI > Mini DispayPort nie będą działać.

Na zdjęciu powyżej widzicie testowanego iMaka oraz jego poprzednika, model 24″. Koncentrując się dalej na wyświetlaczu 27″ zwróćcie uwagę na rozmiar komputera: mimo 3″ większej przekątnej nowy model jest delikatnie niższy od poprzednika, jednocześnie sporo szerszy. Dzieje się tak ponieważ ekran ma proporcje 16:9 a nie 16″10. Nowa matryca jest wyprodukowana w technologii IPS przez co ma być znacznie lepsza dla grafików, lepiej odwzorowywać kolory i nie fałszować ich patrząc pod kątem.

I jakkolwiek kolory i kąty są znakomite myślę, że graficy jednak zwrócą uwagę najbardziej na ten szczegół:

Niemal wszystkie ostatnie monitory Apple, czy to w notebookach czy iMakach, przykryte są taflą szkła. Mimo zastosowania anty refleksyjnych powłok odbicia są nieuniknione. I od razu dodam coś, bo często spotykam się błędną interpretacją pojęcia „powłoki anty refleksyjnej”: jeśli macie w pokoju osobę z okularami, polecam rzucić okiem na jej okulary. Na szkłach większość okularów znajduje się podobna powłoka anty refleksyjna, jak na szkle przykrywającym wyświetlacz w iMakach. To nie jest jakaś magiczna substancja eliminująca prawa optyki, a jedynie kilka powłok specjalnego lakieru „czyszczącego” odbicia. Jeśli dalej patrzycie na osobę w okularach, postarajcie się zobaczyć w odbiciu? Da się? Da. Jest ciężko? jest. Dokładnie tak samo jest z iMakiem: przy wyłączonej matrycy, przy świetle padającym na nas, siedząc na wprost komputera oczywiście zobaczymy się bardo dobrze. Wystarczy jednak włączyć komputer, aby na matrycy pojawiły się obrazy, a problem stanie się tak trudy do zauważenia dla niewprawnego oka jak odbicie w okularach.

Sama matryca robi piorunujące wrażenie. Przy rozdzielczości 2560×1440px będzie prawdopodobnie największa, jaką w życiu zobaczyliście. Wracając do otwierającego pytania – czy iMac 27″ może zastąpić Maka Pro z dużym, zewnętrznym monitorem – trzeba dodać, że w tej chwili „cywilnie” da się kupić tylko jeden większy monitor: 30-calowy, np. Apple Cinema Display lub jakąś produkcję Della. I i tak przy 3 calach więcej, monitor ma tylko nieznacznie większa (120px) rozdzielczość w pionie: 2560×1600px.

Podczas zabawy iMakiem zainstalowałem na nim moją kopię Final Cuta i zmontowałem ostatni odcinek Apple Blog TV. Dzięki ogromnej rozdzielczości, zwłaszcza 2560 pikselom w poziomie, montaż był czystą przyjemnością i myślę, że właśnie do takich zastosowań nowy iMac będzie znakomity: montaż wideo (gdzie każde 100px na listwę czasu czy panele z efektami się przydaje), grafika 3D (na widoki obiektów) oraz 2D (na palety) oraz np. skład tekstu. Zwłaszcza przy pracy DTP może przydać się znaczna szerokość ekranu, bo zmniejszając nieco skalę można wygodnie wyświetlić trzy strony A4 obok siebie.

A jak wygląda praca przy takim rozmiarze na co dzień? Niestety już nie tak dobrze. Zwykłe przeglądanie www, poczta, komunikatory i generalnie wszystko, czym zajmują się „domowi” użytkownicy, to jak policzek dla tego sprzętu. On wręcz krzyczy do Ciebie: jak powiększysz to okno Safari na pełen ekran, dostaniesz w zęby! Mam około 80cm do monitora przy swoim biurku i musiałem fizycznie ruszać głową, aby ogarnąć cały monitor od krawędzi do krawędzi. Druga rzecz jaką zauważyłem, która może rozczarować kupujących iMaka amatorów, to klawiatura: osoby lubiące trzymać klawiaturę blisko siebie nie mają szans zobaczyć jej kątem oka. Jeśli trzymacie klawiaturę dalej na wyciągniętych rękach, także możecie jej nie ogarnąć wzrokiem patrząc na górę ekranu. Sam złapałem się na tym, że mimo iż piszę bezwzrokowo, co jakiś czas zerkam na klawisze. Przy 27 calach stojących na wprost było to szczególnie odczuwalne, bo wymagany był ruch… głową.

Apple kontynuuje umieszczanie portów na tylnej ścianie komputera już od 5 generacji iMaków licząc chyba na to, że użytkownicy się przyzwyczają. Jakkolwiek z iMakami mam kontakt od dawna, zawsze mnie to delikatnie irytowało, że do podpięcia pendriva muszę wstać i zajrzeć za komputer. Może jednak to odrobina zdrowia podczas pracy, nie będę marudził.

Jedna rzecz, na którą lepiej się przygotujcie odnośnie portów, to brak FireWire 400. Appel zrezygnowało już na serio z tego standardu i w tej chwili prawie wyłącznie sprzedaje komputery z szybszą wersją tego portu – FireWire 800 (dawno nieodświeżany Mac Pro jest wyjątkiem). W moim wypadku podczas montażu podcastu, a bez dysku na USB pod ręką, stanąłem przed nie lada wyzwaniem – jak przetransportować kilka GB danych z jednego komputera na drugi? Ostatecznie przypomniałem sobie o iPodzie 80GB leżącym w schowku w aucie, ale moje dyski na FireWire 400 z powodu braku odpowiedniego kabla leżały odłogiem.

Bardzo cieszy czytnik kart SD na boku komputera – na upartego mogłem użyć tego formatu jako pendrive. Szkoda, że tak wiele zaawansowanych aparatów dalej używa kart Compact Flash a nie SD, ale powoli zaczynamy obserwować zmiany także tutaj. Obecność nagrywarki (double layer) odnotuję z kronikarskiego obowiązku bo jak wiecie nie jestem wielkim fanem płyt.

Podobnie jak w przypadku LED Cinema Display, Apple zdecydowało się na wykonanie całej obudowy z aluminium. Teraz także tył komputera jest jasno szary z wielkim, czarnym (błyszczącym) logo Apple na środku. Można o nim powiedzieć tylko jedno: jest piękny. Poprzednie modele, z czarnymi plecami, wyglądały z tyłu nieco… hm… sorry za wyrażenie, ale jak monitory PC. Ładne, ale jednak. Teraz od razu wiadomo, że to nie jest kolejny Dell czy Samsung. Dodatkową zaletą aluminiowej obudowy jest to, że jeśli jednak zdecydujecie się celować pendrive USB na ślepo w porty, to szansa na porysowanie obudowy wszędzie na około jest znacznie mniejsza.

Ok, to skoro dotarliście już do tego miejsca i dalej czytacie, wynagrodzę was częścią, na którą wszyscy czekają: wydajność. W tytule mało subtelnie zasugerowałem już jakie są moje odczucia odnośnie wydajności, ale z przyjemnością to powtórzę: ten iMac jest jak dobry samochód GTI – wygląda jak rodzinna maszyna, ale pod maską kryje się potężna moc.

System na komputerze startuje tak błyskawicznie, że można nawet zastanowić się nad okazjonalnym wyłączeniem go, a nie tylko uśpieniem. Niektóre programy uruchamiają się jeszcze zanim ikona w Docku zdąży opaść po pierwszym podskoku. Słowem: pięknie.

A jak wygląda wszystko w liczbach pokażą wam dwa wykresy poniżej. iMac i5 pobił konkurencję zarówno w teście procesora, jak i karty graficznej. Zwłaszcza w przypadku benchmarku procesora zwycięstwo jest bardzo dobrze widoczne. Testowany niedawno iMac 3.06GHz, który teraz jest drugim najszybszym komputerem po testach na Apple Blog, jest wolniejszy o 50% od czterordzeniowego i5.

Drobna aktualizacja od Mariusza:
Dodam tylko do tego porównania wynik GeekBench dla MacaPro (model Early 2008 czyli poprzedni w stosunku do obecnie sprzedawanego) z dwoma procesorami Xeon 2.8GHz (łącznie 8 rdzeni) – 10124

Znajomy z biura obok, z którym rozmawiałem nad temat testowanego iMaka, powiedział, że jego PC w domu ma bardzo podobną specyfikację: dokładnie ta sama karta i podobny, 4-rdzeniowy procesor 2.3GHz AMD. Poprosiłem go o przeprowadzenie testów tymi sami narzędziami i oto co nam wyszło:

W praktyce, podczas montażu odcinka w Final Cut, sprawdziłem jak wygląda eksport filmu oraz kompresja dla iPhone. Minutowy film kompresuje się ok. 22 sekund, co jest 2x lepszym wynikiem niż na iMaku 2.0GHz, na którym na co dzień pracuję przy odcinkach. Eksportując cały odcinek podcastu, plik trafił na dysk w 45 minut, kiedy na moim iMaku zajmuje to niemal 3,5 godziny.

Podsumowanie

Jako powiedzmy zaawansowany amator, montujący czasem filmy i bawiący się w Photoshopie, bylem bardzo zadowolony z komputera. Wielki ekran, ogromna moc, wygodne peryferia, sporo portów – czego chcieć więcej. Jako bloger, korzystając z Safari, Maila, iChat, ABlipa i kilku innych malutkich programów ten komputer wyraźnie się przede mną marnował.

#social Czy iMac zastąpi Maka Pro z dodatkowym wyświetlaczem? Odpowiem może pytaniem: podsumujcie peryferia, jakich brakuje wam w iMaku, aby zrobić z niego np. pełnoprawną stację montażową wideo i zobaczcie o ile dalej będzie tańszy od Maka Pro i 30-calowego monitora. Bo rozmawiając o prędkości, komputery już są na tym samym poziomie.

Komputer idealny? Tak, jeśli macie wystarczająco duże biuro lub mocny kark.

Komputer do testu dotarł od Apple/Compress, dzięki! Fantastyczne zdjęcia możecie oglądać dzięki uprzejmości Parastudio.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

dostępność dla osób niepełnosprawnych. Zapewnia ją pakiet programów nazwany “uniwersalnym dostępem”. Jego elementy wchodzą w skład oprogramowania firmowego, obecnego w każdym telefonie i nie wymagają dodatkowych opłat ani instalowania zewnętrznych aplikacji. Programy, które najbardziej interesują osoby niewidome i słabowidzące to Zoom, który ma za zadanie odpowiednio powiększyć obraz na wyświetlaczu telefonu, oraz VoiceOver, czytnik ekranu dla niewidomych. Należy zauważyć, że oba programy nie mogą jednocześnie pracować w iPhonie 3 GS.

Całość tekstu na Tyflo Świat.

Info podesłał Michał Kasperczak, dzięki!

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Apple odświeżyło w końcu swój najtańszy notebook i w tej chwili komputer nie odstaje już od mocniejszych modeli Pro. Podobnie jak one wykonany jest w technologii unibody, jednak obudowa nie jest wykrawana z bloku aluminium, a z poliwęglanu. Do MacBooka trafiły wszystkie nowości używane przez Apple ostatnio: karty graficzne NVIDII, matryca podświetlana LED, itp., ale zabrakło także kilku rzeczy charakteryzujących modele z linii Pro: podświetlenia klawiatury, portu FireWire, itp.

Jak MacBook spisuje się jako następca popularnego „białaska” i ekonomiczna wersja Pro 13″ przeczytacie w dalszej części testu. Zapraszam!

Konfiguracja

Komputer występuje tylko w jednej konfiguracji, więc nie będę się nad nią rozwodził bardzo: procesor 2.26GHz Intel Core 2 Duo jest identyczny jak w słabszym MacBooku Pro 13″, co ma zresztą odzwierciedlenie w teście procesora – wyniki jest co do punktu identyczny jak Pro 13″.

2GB pamięci RAM z możliwością rozbudowy do 8GB (4GB według Apple, ale jest już potwierdzone osiem). 2GB które są w komputerze to dwie kości po 1GB, więc ewentualna wymiana będzie się wiązać z usunięciem oryginalnej kości.

Testowany model dzieli z innymi modelami MacBooków także kartę graficzną i jest to w tym wypadku model 9400M NVIDII. Karta ma 256MB pamięci dzielonej z RAMem i ze światem komunikuje się za pomocą portu Mini DisplayPort. O dziwo Apple nie ogranicza w żaden sposób rozdzielczości na wyjściu, dzięki czemu można podpiąć nawet 30″ Cinema Display

Dzięki tej karcie graficznej w porównaniu z poprzednim modelem MacBooka, wynik nie mógł być inny: nowy model jest 4x szybszy.

Dysk twardy ma 250GB i jest to model 5400rpm, więc tutaj bez zmian. Fabrycznie nie ma możliwości zamówienia wersji z dyskiem SSD, więc fani tego rozwiązania muszą dysk wymienić sami. Nagrywarka SuperDrive jest już na szczęście standardem we wszystkich Makach, więc znalazła się także na pokładzie białego MacBooka.

Komputer wyposażony jest w baterię nowego typu, dzięki czemu, opierając się na zapewnieniach Apple, ma wytrzymać do 7 godzin pracy z Wi-Fi i 1000 cykli ładowania zanim zacznie spadać jej pojemność. Podczas codziennego używania faktycznie te 7 godzin jest zupełnie realne do osiągnięcia – nie testowałem go pracując w ciągu 7 godzin, ale komputer wytrzymał cały dzień bez ładowania raz (z przerwą na obiad będzie jak znalazł 7 godzin). Kiedy podświetlenie jest ustawione na maksimum i uruchomione jest kilka programów, wskaźnik baterii pokazuje ponad 4 godziny pracy.

Aby nakreślić granicę między tym „studenckim” MacBookiem a pierwszymi modelami Pro, Apple usunęło z niego kilka rzeczy: port FireWire, podświetlenie klawiatury, osobne wejścia/wyjścia audio, czytnik SD czy – to może boleć studentów jednak – port IR, dzięki któremu tak pięknie MacBooki spisywały się podczas prezentacji. Teraz niezbędne będzie sterowanie myszą na Bluetooth, albo jakimś dedykowanym urządzeniem.

Wykonanie

Oprócz specyfikacji niebezpiecznie zbliżającej MacBooka do modelu Pro 13″, drugą najlepszą stroną komputera jest jego wykonanie. Dzięki technologii unibody udało się wyeliminować łączenia plastików, słabe punkty przy krawędziach czy widoczne wszędzie śrubki.

Komputer nie jest tak potwornie sztywny jak aluminiowe MacBooki, ale bez problemu da się go unieść za jeden narożnik bez narażania na pogięcie. Czuć, że plastik, z którego jest wykonany jest bardziej elastyczny.

Cała powierzchnia komputera poza klawiaturą, touchpadem i spodem jest błyszcząca i – niestety – rysuje się dość łatwo. Nie jest to taki sam plastik jak w dawnych iBookach, nawet nie ten sam co w poprzednich MacBookach, ale dalej plastik, więc rysy się pojawią prędzej czy później. Na testowym egzemplarzu było już kilka widocznych pod światło, a komputer ma przecież miesiąc.

Spód komputera jest w całości wykonany z materiału przypominającego gumę. Wcześniej pod komputerem znajdowały się tylko cztery gumowane nóżki, teraz całość leży płasko na stole. Trochę mnie dziwi takie rozwiązanie, ale muszę przyznać, że komputer trzyma się wyjątkowo wygodnie na kolanach.

Jedna rzecz. Jeśli myślicie, że dzięki gumowanemu spodowi komputera, nie będzie się on przesuwał po stole, muszę was rozczarować: szczególnie widać to podczas otwierania komputera jedną ręką, kiedy klapę monitora się podnosi do góry i jednocześnie odpycha od siebie. Starszy MacBook, modele Pro, Air i wszystkie inne posiadające klasyczne nóżki stoją wtedy w miejscu. Być może było to spowodowane nowością, ale MacBook Unibody jechał do przodu w takiej sytuacji i musiałem przytrzymać go z tyłu.

Dobrą rzeczą jest to, że obudowę się bardzo łatwo czyści (zarówno gumowany dół, jak i polerowaną resztę).

Porównanie ze starszym modelem

Apple zwlekało bardzo długo z odświeżeniem tego modelu, a zawsze chwalili się, że to najlepiej sprzedający się Mac kiedykolwiek. Teraz stary model jest historią i przez najbliższe kilka lat będzie obowiązywał nowy, obły design.

Komputer jest delikatnie szerszy i głębszy od starego modelu, ale wysokość i wagę ma dokładnie taką samą jak poprzednik – 2.13kg – więc zupełnie do zniesienia przy noszeniu komputera cały dzień. Zwłaszcza, że dzięki gumowanemu spodowi minimalizujemy szansę na przypadkowe wyślizgnięcie się sprzętu z ręki.

Nowa polityka Apple odnośnie portów doprowadziła do pewnego kuriozum: starszy model ma większe możliwości podpięcia peryferiów! Nie dość, że starszy model miał osobne wyjście i wejście audio, to posiadał tak pożądany wśród profesjonalnych użytkowników port FireWire (wprawdzie 400, ale zawsze lepiej niż USB). W tej chwili kupujący MacBooka posiadacze dysków czy kamer na FireWire zastanowią się dwa razy, czy nie taniej jednak będzie kupić Pro 13″.

Matryca komputera świeci równie mocno jak w moim Air i to jedyny, zupełnie subiektywny, test jaki przeprowadziłem na niej. Zresztą podświetlenie LED jest tak mocne, że nawet jedna kreska podświetlenia przy oglądaniu filmu z nocy wydawała mi się za dużo. Podobnie jak w Air, matryca nie posiada dodatkowej szyby przed wyświetlaczem – dzięki temu wyświetlacz mimo błyszczącej wersji glossy spisuje się znakomicie na zewnątrz (patrz odcinek podcastu) i odbicia nie przeszkadzają tak bardzo jak w Pro 13″.

W stosunku do starszego modelu komputer zyskał także nową, rewelacyjną baterią, o której wspominałem już na początku. Dodam jeszcze, że Włodek osiągnął kiedyś 7 godzin na swoim MacBooku (tym starszym, czarnym modelu) dzięki programowi CoolBook. Ciekawy jestem jaki wynik można osiągnąć z tym programem na nowym MacBooku – 10 godzin?

Do komputera Apple nie dodaje już ani pilota (bo i tak nie ma po co), ani przejściówek. W komplecie jest za to nowa ładowarka, która wprawdzie zewnętrznie jest taka sama jak była, ale ma nową końcówkę – bardzo podobną do tych z MacBooków Air. Brakuje mi także przycisku do sprawdzenia naładowania baterii. Podobnie jak w Air ten przycisk się nie zmieścił, a jest tak bardzo użyteczny.

Ciekawą rzeczą jest umiejscowienie głośników. Nie dość, że są trzy, to żadnego z nich nie widać. Są schowane przy krawędziach komputera i film na DVD można obejrzeć bez problemu. Użytkownicy iPhone będą mogli podłączyć do tego modelu swoje słuchawki i używać wbudowanego w nie mikrofonu – ta opcja pojawia się we wszystkich nowszych Makach.

Podsumowanie

Poprzedni, biały model trafiał w Stanach najczęściej do studentów. U nas był zwykle pierwszym Makiem w rodzinie i od niego zaczynała się przygoda z Apple. Apple zrobiło bardzo dobrą robotę odświeżając ten komputer. Nowa obudowa jest solidna, komputer jest wyposażony jak Pro 13″ (z kilkoma brakami) i dzięki nowej baterii może być idealny na studia i długie podróże. Wkładając do środka duży dysk i nową kartę graficzną Apple sugeruje także przykładowe użycie: iPhoto i iMovie będą na tym komputerze fruwać.

Komputer trafił do testów od Apple. Zdjęcia jak zawsze: Parastudio*

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook

Specyfikacja

Do testów dostaliśmy od Apple MacBooka Pro 13″ w słabszej z dwóch konfiguracji, czyli z procesorem 2.26GHz, 2GB pamięci RAM i dyskiem 160GB. Reszta konfiguracji jest taka sama w obu modelach Pro 13″. Do pojedynku z Pro stanął MacBook Air w słabszej konfiguracji, czyli z procesorem 1.86GHz i dyskiem 120GB.

Jeśli ważne są dla was cyferki, to poniżej znajdziecie wykres prezentujący oba testowane komputery w porównaniu z wcześniej testowanymi maszynami. (Air i Pro 13″ są dwoma ostatnimi pozycjami.)

Oba komputery wyposażone są w 2GB pamięci RAM, przy czym w Air jest to maksimum możliwości, a w Pro można wymieć dwie fabrycznie dostarczone gigowe kości nawet na dwie 4GB i tym samym powiększyć pamięć operacyjną do 8GB. W temacie pamięci RAM warto dodać, że w MacBooku Air jest on de facto integralną częścią płyty głównej, więc ani się nie da wymieć kości, ani tym bardziej dołożyć więcej.

Oba komputery są zbudowane w technologii unibody, co oznacza, że dolna część obudowy została wykrojona z jednego bloku aluminium. Apple zaczęło się tym procesem chwalić przy okazji nowych MacBooków Pro (m. in. właśnie tego testowanego), ale prawda jest taka, że właśnie MacBook Air był pierwszym tak wykonanym komputerem Apple.

MacBook Air przez chwilę był najdłużej trzymającym na baterii komputerem z linii notebooków Apple, jednak teraz został zdetronizowany i – ironicznie – jego pięć godzin jest najgorszym wynikiem. Testowany Pro według Apple ma wytrzymać do 7 godzin pracy bezprzewodowej. Do baterii dojdziemy jeszcze.

Oba komputery wyposażone są w podświetlane klawiatury oraz identyczne wyświetlacze 13.3″ o rozdzielczości 1280×800px. Także do podświetlania obu użyto technologii LED, a więc są bardziej niż jasne i kontrastowe. Kamera iSight, mikrofon i czujnik oświetlenia także znajduje się w obu komputerach. Pro wyposażony jest w dwa głośniki, a Air posiada tylko jeden.

Zwycięzca: MacBook Pro 13″

Kryterium I: cena

W tej chwili MacBook Pro w testowanej konfiguracji został delikatnie przeceniony i kosztuje 5 tys. zł bez złotówki. W kontraście do tej kwoty stoi 6,5 tys. zł, które trzeba zapłacić za testowaną wersję MacBooka Air. Jeśli pod uwagę wziąć wyłącznie kryterium ceny, to bezapelacyjnie wygrywa w tej chwili Pro 13″.

De facto w cenie MacBooka Air można kupić mocniejszą wersję Pro 13″ z procesorem 2.53GHz, 4GB pamięci RAM i dyskiem 250GB i jeszcze zostanie w kieszeni 500zł, np. na przejściówkę do monitora czy dobry obiad. Ok, bardzo dobry obiad.

Zwycięzca: MacBook Pro 13″

Kryterium II: wyposażenie

MacBook Pro delikatnie mówiąc bije Aira na głowę jeśli chodzi o liczbę portów, jakich można użyć do komunikacji ze światem.

Może najpierw Air, bo jest szybciej: jedno USB 2.0, port Mini DisplayPort do podpięcia wyświetlacza/projektora oraz gniazdo słuchawkowe, tzw. mini-jack (3.5mm). W pudełku z komputerem znajduje się obecnie karta sieciowa (gigabit ethernet) na USB, ale osobiście cieszyłem się bardziej kiedy Apple dołączało do pierwszego Aira przejściówki na monitor (zarówno DVI jak i VGA). Przypomnę, że te przejściówki kosztują ok. 160zł każda.

Pro w tej kategorii wygląda zdecydowanie lepiej ze swoimi dwoma USB, jednym FireWire 800, portem sieciowym (gigabit ethernet), Mini DisplayPort oraz wtyczką 3.5mm działają zarówno jako wejście, jak i wyjście audio (wyjście jest także optyczne, jeśli ktoś potrzebuje). MacBook Pro 13″ jest także wyposażony w czytnik kart SD, którego w Air nie doświadczymy, a obie maszyny wyposażone są w karty Wi-Fi w standardzie „n” oraz Bluetooth.

Do komputerów nie jest dodawany pilot, ani wspomniane przejściówki. Zasilacze posiadają długi kabel oraz krótką końcówkę, przy czym zasilacz do Aira (45W, Pro: 60W) jest odrobinę mniejszy i lżejszy niż ten dołączany do MacBooka Pro. Oba zasilacze podłącza się do komputera za pomocą wtyczki MagSafe, a więc przypadkowe szarpnięcie za kabel jest nam straszne.

Dwie rzeczy, na które także zwróciłem uwagę przesiadając się między komputerami: MacBook Pro posiada szklany, wielodotykowy touchpad, a MacBook Air ma ten element starszej generacji: dalej z fizycznym przyciskiem. Oba touchpady są podobnej wielkości, jednak przycisk w Air zabiera nieco z wysokości.

Druga rzecz to diody pokazujące poziom naładowania baterii. W Pro na boku komputera znajduje się poręczny przycisk i rząd ośmiu diód sygnalizujących w przybliżeniu ile można jeszcze na komputerze pracować. Bardzo przydatna rzecz, której niestety w Air zabrakło.

Zwycięzca: MacBook Pro 13″

Kryterium III: mobilność

Apple zapewnia, że MacBook Air z włączoną kartą Wi-Fi wytrzymuje 5 godzin pracy na baterii, a MacBook Pro 13″ do 7 godzin. Wynik Pro 13″ jest osiągnięty dzięki zastosowaniu nowego rodzaju baterii, która oprócz nieprzeciętnej pojemności jest także dużo bardziej wytrzymała na ładowanie – tutaj Apple podaje, że bateria w nowych notebookach może być ładowana nawet tysiąc razy, zanim użytkownik zacznie widzieć spadek pojemności. W Air jest bateria „starego” typu, a więc w okolicach trzysetnego użycia jest szansa na spadek pojemności.

Aby nie dać się zwieść cyferkami podawanym przez Apple przeprowadziłem bardzo prosty test pracy na baterii obu komputerów: na komputerach odpaliłem film DivX, który zapętliłem i przy pełnym naładowaniu baterii zostawiłem komputer z matrycą na 4 kreski. W obu komputerach zostawiłem włączone Wi-Fi i czasy jakie uzyskały to: 2:55 dla MacBooka Air i 4:45 dla MacBooka Pro. Prawdopodobnie Air uzyskał by lepszy czas, jednak po ok. 2 godzinach temperatura procesora była tak duża, że jeden jedyny wiatraczek chłodzący wnętrzności komputera musiał się sporo napracować i jego zasilanie ukradło kilka minut z ostatecznego wyniku. W Pro wiatraki albo się nie włączyły, albo były na tak małym poziomie, że ich nie było słychać.

W codziennej pracy na Air można bez większego problemu wyciągnąć czas powyżej czterech godzin, jednak osiągnięcie zapowiadanych pięciu wymaga już zmniejszenia podświetlania ekranu do jednej kreseczki, wyłączania niepotrzebnych programów i unikania prac obciążających procesor i powodujących włączenie się chłodzenia. Pro sprawuje się bardzo podobnie – jeden dzień spędziłem z komputerem odpiętym od monitora, myszy i klawiatury (oba na prądożerny Bluetooth) i po około sześciu godzinach intensywnej pracy komputer zameldował, że ma dość.

Jeśli pod uwagę bierzemy tylko mobilność, ważną wartością jest waga i rozmiar komputera. W przypadku MacBooka Pro 13″ Apple zeszło z wagą do 2 kg i 40 gramów. Air przy dokładnie tej samej szerokości i głębokości waży 1.36kg. Pro na całej powierzchni ma grubość 2.41cm, a Air dzięki zaokrąglonym krawędziom schodzi z 1.94cm w środku ciężkości do 4mm przy krawędzi. Kiedy pierwszy raz wziąłem nowego Pro 13″ do ręki i zacząłem go używać tak samo jak Air, byłem zdziwiony jego wagą. Wydawało mi się, że różnica będzie wyczuwalna, jednak te 700 gramów nie stanowiło większego problemu. Od razu muszę dodać: noszę mój komputer „pod pachą” w pokrowcu, najczęściej razem z nim podróżują jakieś papiery i gazety, całość jest zwieńczona np. kluczami trzymanymi w palcach i parasolem w drugiej ręce. Przy takim noszenia komputera, kiedy przyciskam go do boku tylko ramieniem, Air spisywał się lepiej: komputer był praktycznie niewyczuwalny przy boku, kiedy Pro w stanowił wyraźny balast.

Zwycięzca: MacBook Air, chyba, że ktoś potrzebuje cały dzień pracować na baterii, to Pro 13″

Kryterium IV: własne preferencje

Używałem Pro 13″ przez niemal 2 tygodnie i kiedy wróciłem do swojego Aira, myślałem, że odczuję spadek wydajności czy krótszą pracę na baterii. W praktyce jednak zwróciłem tylko uwagę na dwie rzeczy:

• wagę komputera (przesiadając się „w dół” różnica wagi jest bardziej wyczuwalna)
• oraz jedno USB, które zmusiło mnie ponownie do używania huba w pracy (np. do konfiguracji mysz+drukarka na raz).

Dalej nie wiem czy wybrałbym Pro 13″ zamiast Air. To jest mój drugi komputer z tej serii i poza bolesnym uświadomieniem sobie ceny chyba dalej wybrałbym Air – do moich zastosowań, czyli pracy ciągle w biegu, lekki i cienki komputer jest idealny. Tak jak pisałem, nie zauważyłem różnicy wydajności, ale także prace jakie wykonuje nie są szczególnie procesoro-żerne.

Jeśli macie jakieś pytania, komentarze są do waszej dyspozycji.

Zdjęcia do testów dzięki uprzejmości parastudio*. Komputer dostarczyło Apple.

• Podziel się:
• Blip
• Twitter
• Facebook